ON BYŁ JAK NOCY SZEPT

OTWIERAŁ W NIEJ

OSTATNIE DRZWI

ODDAŁ JEJ WŁASNY CIEŃ

I MALIN SMAK

ZA KROPLE KRWI



JA WIEM KTO GO NAUCZYŁ TAK

CZYTAĆ W JEJ SNACH



STRACH JEJ ZDEJMOWAŁ Z RZĘS

DLA NIEJ CO NOC

WYMYŚLAŁ ŚWIT



A TERAZ CHODŹMY JUŻ...

WRACAJMY JUŻ...

NIC SIĘ NIE STANIE

NIC SIĘ NIE STANIE

JUŻ NIC



ONA ZE ZWYKŁYCH DNI

PISAŁA W NIM

KOLEJNY LIST



JA WIEM KTO JĄ NAUCZYŁ TAK

PRZY OKNIE STAĆ



I O CZYM MYŚLI WIEM

GDY MÓWI MI

ŻE TYLKO MNIE...



A TERAZ CHODŹMY JUŻ...

WRACAJMY JUŻ...

NIC SIĘ NIE STANIE

NIC SIĘ NIE STANIE 

JUŻ NIC  



Nadziei nie miał taki brzydki był

samotny bez przyjaciół

panicznie bał się luster witryn szyb

unikał ludzkich oczu



chciał poznać miłość ale wielki strach

zabraniał wciąż i krzyczał nie

choć bardzo pragnął poznać życia smak

znał tylko słabość tylko lęk



zabił wszystkie swe marzenia

przez całe życie

nikt nie otarł jego łez



lecz nie bój się bo w końcu przyjdzie ktoś

odnajdzie piękno w duszy twej

zapomnisz wtedy szybko czym jest lęk

w miłości znajdziesz życia sens