Nadziei nie miał taki brzydki był

samotny bez przyjaciół

panicznie bał się luster witryn szyb

unikał ludzkich oczu



chciał poznać miłość ale wielki strach

zabraniał wciąż i krzyczał nie

choć bardzo pragnął poznać życia smak

znał tylko słabość tylko lęk



zabił wszystkie swe marzenia

przez całe życie

nikt nie otarł jego łez



lecz nie bój się bo w końcu przyjdzie ktoś

odnajdzie piękno w duszy twej

zapomnisz wtedy szybko czym jest lęk

w miłości znajdziesz życia sens


ON BYŁ JAK NOCY SZEPT

OTWIERAŁ W NIEJ

OSTATNIE DRZWI

ODDAŁ JEJ WŁASNY CIEŃ

I MALIN SMAK

ZA KROPLE KRWI



JA WIEM KTO GO NAUCZYŁ TAK

CZYTAĆ W JEJ SNACH



STRACH JEJ ZDEJMOWAŁ Z RZĘS

DLA NIEJ CO NOC

WYMYŚLAŁ ŚWIT



A TERAZ CHODŹMY JUŻ...

WRACAJMY JUŻ...

NIC SIĘ NIE STANIE

NIC SIĘ NIE STANIE

JUŻ NIC



ONA ZE ZWYKŁYCH DNI

PISAŁA W NIM

KOLEJNY LIST



JA WIEM KTO JĄ NAUCZYŁ TAK

PRZY OKNIE STAĆ



I O CZYM MYŚLI WIEM

GDY MÓWI MI

ŻE TYLKO MNIE...



A TERAZ CHODŹMY JUŻ...

WRACAJMY JUŻ...

NIC SIĘ NIE STANIE

NIC SIĘ NIE STANIE 

JUŻ NIC