Ktokolwiek widział ją

znaków szczególnych brak

ubrana była w stare dżinay

w przeciwdeszczowy płaszcz



była płaska jak deska

miała szesnaście lat

pokłute obie ręce

na ustach trawy smak



nic światu nie zrobiła

nikogo nie zabiła

kochała zapach łąk

ciepło splecionych rąk



niby taka jak wiele

niby taka ją inne

ale przecież jedyna

ale przecież niewinna



kiedy ją znaleziono

w żółtym podartym prochowcu

wyglądała jak żonkil

zapatrzony w nieboskłon



więc ciebie proszę panie

chodzący po rajskim ogrodzie

oszczędzaj żółte motyle

oszczędzaj kwiaty na głodzie


PACHNIAŁO DESZCZEM 

PRZEZ PARĘ CHWIL

NIE CHCIAŁEM BY RUSZAŁ CZAS

BYLIŚMY SAMI

A LUDZIE JAK WIATR

BEZ SŁOWA MIJALI NAS

I ODWRACAŁAŚ TWARZ

GDY CAŁOWAŁEM CIĘ

WIELKIEGO MIASTA TŁUM

ZA NAMI ZBIERAŁ SIĘ

MIJAJĄ NAS 

ICH OBOJĘTNY CZAS

NIGDY NIE KOŃCZY SIĘ

MIJAJĄ NAS

NIE OBCHODZICIE MNIE

JESTEŚCIE TYLKO TŁEM 



BYŁO NAM DOBRZE TAK

I JAK CZESKI FILM

OBCHODZIŁ MNIE CAŁY ŚWIAT

NIE SPIESZYLIŚMY SIĘ

I KOŃCZYŁ SIĘ DZIEŃ

A ONI MIJALI NAS

KOCHAŁEM SZEPTEM CIĘ

BY NIE SŁYSZELI SŁÓW

WCIĄŻ OBOJĘTNIE SZLI

I NIC NIE CZULI JUŻ



MIJAJĄ NAS 

ICH OBOJĘTNY CZAS

NIGDY NIE KOŃCZY SIĘ

MIJAJĄ NAS 

NIE OBCHODZICIE MNIE

JESTEŚCIE TYLKO TŁEM 



BYŁO NAM DOBRZE TAK

I JAK CZESKI FILM

OBCHODZIŁ MNIE CAŁY ŚWIAT

NIE SPIESZYLIŚMY SiĘ

I KOŃCZYŁ SIĘ TEN DZIEŃ