Ktokolwiek widział ją

znaków szczególnych brak

ubrana była w stare dżinay

w przeciwdeszczowy płaszcz



była płaska jak deska

miała szesnaście lat

pokłute obie ręce

na ustach trawy smak



nic światu nie zrobiła

nikogo nie zabiła

kochała zapach łąk

ciepło splecionych rąk



niby taka jak wiele

niby taka ją inne

ale przecież jedyna

ale przecież niewinna



kiedy ją znaleziono

w żółtym podartym prochowcu

wyglądała jak żonkil

zapatrzony w nieboskłon



więc ciebie proszę panie

chodzący po rajskim ogrodzie

oszczędzaj żółte motyle

oszczędzaj kwiaty na głodzie


Tyle prawdy ile kłamstw

ile śmiechu tyle łez

ile zwątpień sięga gwiazd

tyle wiary w tobie jest

tyle marzeń ile snów

ile dobra w sobie masz tyle zła

ile pustych obcych słów

tyle gestów czułych znasz

w tobie mam złudzeń garść

niepewność chwil

zaklęć moc siły wiatr

i chęć by żyć

w tobie mam

nocy mrok i światło dnia

cienia chłód i słońca żar

kamień i serce

tyle strachu w oczach tkwi

ile się nadziej! tli w każdym z nas

i do przejścia tyle lat

ile wspomnień uśpił czas

we mnie masz złudzeń garść

niepewność chwil

zaklęć moc siły wiatr

i chęć by żyć

chcesz tego czy nie zrozum bywa tak

co od życia we?miesz życiu musisz dać

i kamień i serce